Zarówno histeroskopia diagnostyczna, jak i laparoskopia diagnostyczna są używane w obszarze diagnostyki niepłodności, pozwalając na dokładną ocenę narządów rozrodczych kobiety. Histeroskopię diagnostyczną lekarza zaleca, aby zweryfikować nieprawidłowości uwidocznione w badaniu USG. Dzięki histeroskopii można wiarygodnie zróżnicować polipy, mięśniaki wpuklające się do jamy macicy, zmiany przerostowe zapalne rozrostowe oraz nowotworowe.
Natomiast laparoskopia diagnostyczna jest to małoinwazyjna procedura chirurgiczna wykorzystująca niewielki endoskop wprowadzony przez niewielkie nacięcie w okolicach pępka.
Histeroskopia diagnostyczna: cel i przebieg badania
Celem histeroskopii diagnostycznej jest ocena wnętrza macicy w poszukiwaniu ewentualnych nieprawidłowości, takich jak polipy, zrosty czy wady strukturalne.
Przebieg badania polega na wprowadzeniu przez pochwę i szyjkę macicy, pozwala na wizualizację wnętrza macicy. Jest szczególnie przydatny w identyfikacji problemów z błoną śluzową macicy, które mogą wpływać na implantację zarodka.
Zobacz: Histeroskopia: wszystko, co musisz wiedzieć o badaniu
Histeroskopia w diagnostyczna w leczeniu niepłodności
Histeroskopia w diagnostyczna w leczeniu niepłodności może pomóc w wyjaśnieniu przyczyn niepłodności związanych z jama macicy, takich jak nieprawidłowości strukturalne czy obecność polipów. Obraz USG nie wskaże np. wyraźnych przekrwień podścieliska błony śluzowej, zmienione w polipowate zmiany przerostowe. Dlatego kobieta nadal nie zachodzi w ciążę, ani w sposób naturalny, ani po inseminacji domacicznej, ani po embriotransferze.
Po zabiegu histeroskopii istnieje większa szansa udanych implantacji. Powodem lepszych wyników może być łatwiejsze złuszczenie endometrium, czy też usunięcie zapalnie zmienionego endometrium. Dzięki temu błona śluzowa po miesiączce odrasta bez zmian zapalanych, co daje większą szansę na proces zagnieżdżenia.